Visitor Analytics
Skip to main content

Bezpieczna przystań

TL;DR;

Safe Harbor odnosi się do decyzji Komisji Europejskiej z 2000 r., która miała zapewnić zestaw standardów dotyczących przekazywania danych prywatnych z UE do USA. Nie obowiązuje już od 2015 r., kiedy to stwierdzono, że Stany Zjednoczone nie są w stanie zapewnić odpowiedniego poziomu ochrony prywatności.

Co to jest "Bezpieczna przystań"?

Termin "Safe Harbor" odnosi się do decyzji Komisji Europejskiej z 2000 r., dotyczącej przekazywania danych osobowych z UE do USA. Ma to bezpośredni związek z "Zasadami ochrony prywatności w ramach "Safe Harbor", opublikowanymi przez Departament Handlu USA 21 lipca 2000 r. oraz z dyrektywą o ochronie danych z 1995 r. (wdrożoną w 1998 r.). Dyrektywa ta była pierwszym dokumentem, w którym mowa była o obowiązku przekazywania danych osobowych obywateli UE do państw spoza UE tylko wtedy, gdy państwa te mogą zapewnić "odpowiedni poziom ochrony prywatności".

Celem tej dwustronnej umowy było ułatwienie handlu między UE a USA, a jednocześnie zapewnienie bezpieczeństwa prywatnych danych obywateli (klientów) w kontekście transferu międzynarodowego. Zasadniczo, aby po wejściu w życie Dyrektywy z 1998 roku nadal móc skutecznie przekazywać dane z UE do USA, obie strony ustanowiły protokół, który określał ramy, w jakich firmy amerykańskie mogą zapewnić "odpowiedni poziom ochrony danych".

Miało to na celu zapobieganie przypadkowej utracie danych osobowych, ale później miało poważne implikacje w bezpośrednim związku z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa narodowego w USA. W 2015 r. umowa została uznana za nieaktualną po sprawie Schrems I , w której obywatel Austrii twierdził, że Facebook nie jest w stanie zapewnić odpowiedniej ochrony jego danych osobowych w USA.

W związku z tym USA i UE zawarły inne porozumienie - Tarczę Prywatności UE-USA - które również zostało unieważnione w 2020 roku.